Terugblik op hulpmissie naar Adana: we mogen de hoop op een betere wereld nooit opgeven

Eind vorig jaar had ik een missie: ik wilde gaan helpen in een vluchtelingenkamp. Ik wilde niet langer meer toekijken hoe mensen in de kou zonder genoeg te eten en drinken zaten te wachten op betere tijden. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen, geld in te zamelen en naar Turkije te gaan om daar met een groep vrijwilligers te gaan helpen.

Die missie is volbracht, maar wat betekent dit? Ik wist dat ik de problemen niet zou oplossen door voedselpakketten uit te delen. Ik wist ook dat ik na een week weer naar het veilige Nederland zou terugkeren, waar eten en drinken in overvloed zijn en waar mijn huis me zal beschermen tegen regen en kou. Dit alles terwijl het uitzichtloze bestaan in de vluchtelingenkampen gewoon doorgaat, de kinderen spelen nog steeds in het vuil en als iemand ziek wordt, is het maar hopen dat er snel een dokter langskomt.

Sommige mensen gaan vrijwilligerswerk doen in een vluchtelingenkamp om meer te waarderen wat ze zelf hebben. Ik ging omdat ik wilde opstaan tegen onrecht, de wereld wilde laten zien waar ik sta. Ik wilde opstaan en naar de wereld uitstralen: tot hier en niet verder. Ik wilde een voorbeeld zijn voor andere mensen door te laten zien dat we wel iets kunnen doen. En ik was vastberaden alles te doen wat ik kon om de mensen daadwerkelijk te helpen. Dat was mijn missie, en nu ben ik weer terug in Nederland.

De afgelopen maand is Adana getroffen door hevige regenval. Toen wij er waren scheen de zon, maar nu ligt er overal modder en de regen heeft veel tenten vernacheld. Misschien denk je, ach het is maar een tent, maar die tent is een huis waar een familie in woont. Het is het enige beetje beschutting en privacy wat iemand daar heeft en nu is het weer kapot. De situatie lijkt zo uitzichtloos.

222.jpg

Het is een kleine troost om te zien dat Tamer dagelijks bericht over de activiteiten van ngo’s in de regio. Hoe klein het ook lijkt in het grote geheel, er gebeurt wat en er is verbetering zichtbaar. Ik ben trots op mijn team van United Aid Network, om wat wij in korte tijd hebben gedaan. Ik ben ook trots op alle mensen die ons hebben gesteund en die samen met mij durfden op te staan tegen onrecht.

333.jpg

Er is veel onrechtvaardigheid in de wereld. Dat is er altijd geweest en dat zal er waarschijnlijk ook altijd blijven. Maar wij zijn wel zelf verantwoordelijk voor onze daden. We kunnen nadenken over onze rol in de wereld, we kunnen kiezen hoe we handelen. Ik heb de afgelopen tijd ervaren dat heel veel mensen geloven in een betere wereld en daaraan willen bijdragen. We hebben het nog niet opgegeven en dat vind ik een hele hoopvolle gedachte.

444.jpg

Dit interview is gepubliceerd op Nieuwwij.nl
Foto’s door Monju Meah

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s